Svið og konur - Konur svíða

Á 12 aldursári mínu vann ég við sviðaverkun í sláturhúsi föður míns. Sumir sviðakjammar voru illa farnir eftir verkunina, rifnir, of sviðnir, eða bara ljótir. Þá fóru þeir í GALLAÐ, sem eðlilegt getur talist og voru ódýrari fyrir vikið. Það vakti þó furðu mína að hausar af ám sem höfðu verið svartar í lifanda lífi fóru einnig í gallað. Þeir voru allt svo eilítið dekkri á lit en aðrir kjammar. Ég leitaði svara hjá föður mínum: ,, Þannig er því nú farið í lífinu að ljóskur hafa forgang og dökkhærðar fara í B flokk" svaraði faðir.
Með hárið mitt svarta lagði ég af stað út í lífið.

Síðan hef ég mörgum ágætum konum kynnst. Alla veganna hærðum. Jafnvel, þegar ég hef sett undirkraumandi biturð og jafnvel fordóma til hliðar, hafa nokkrar ljóshærðar konur komist inn undir hjá mér. Systur mínar eru báðar ljóshærðar og Guð veit (og vonandi þær) að þær eiga ást mína vísa um eilífð.
En ég á ósköp erfitt með að treysta konum yfir höfuð. Verr en karlmönnum þrátt fyrir þó nokkur skipsbrot í samskiptum við þá. Konur skelfa mig. Þær virðast fæstar hverjar hafa stjórn á hormóna-fyllerís-rússíbanaferðum tilfinninga sinna, sem væri vel fyrirgefanlegt ef því væri veitt útrás öðruvísi en með nöðrulegri framkomu og almennum tíkarskap.
Ég skammast mín oft í viku fyrir að vera kona, en ég hef reynar aldrei prófað að vera karlmaður.

Að lokum vil ég taka fram að Ösp mágkona mín er sú kona sem gerir mér kleift að hafa enn einhverja trú á kynsystrum mínum. Takk fyrir það mín hjartkæra vinkona.