Undarlegt ferðalag

Ég blogga einungis þegar það akkúrat hentar mér fullkomlega þá stundina, og það er jú ekki, tja ýkja oft. Á nýtilkomnu mæspeisi mínu svara ég athugasemdum ætluðum mér, annað hvort með útúrsnúningum, eða bara ekki. Tölvupóstum svara ég alltof seint eða alls ekki, það er hending að ég hlusti á talhólfið mitt og ég þoli ekki sms-samskipti.
Ég hef oft ekki gefið fjölskyldu minni gjafir á þar tilætluðum dögum og hef marg oft beilad á ástvinum, skóla og vinnu.
Við fyrstu kynni virka ég í óteljandi tilvikum sem annað hvort snobbuð eða bara fýld.

Ofantaldar staðreyndir (og enn er af nógu að taka), hafa á tímum gert það að verkum að ég hef lagst í rekkju, breytt sæng yfir haus með áætlanir um að halda þannig til um alla eilífð. Ég hef líka verið á "píslarvottargelgjunni", þar sem ég var þess sannfærð að Guð leggði mig í einelti, ég átti mest bágt af öllum og enginn, í jarðnesku eða himnesku ríki skildi þjökuðu mig.
Nú og það gæti jú líka verið að ég væri svo ofdekruð, vanþakklát og löt og því ekki annað viðbúið en að ég væri óáreiðanleg og ill-elskanleg.

Þrátt fyrir þetta á ég yndislega fjölskyldu, óbrigðula vini og guðdómlegan kærasta. Fullt af fólki hefur tröllatrú á hæfileikum mínum, ég á aðdáendur í mörgum löndum, einn maður hefur gifst mér af ást og dýr elska mig. Nema kýr, en þær skynja máske að ekki elska ég þær. Þær eiga víst að vera svo skýrar...

Hvaðan fæ ég þá tilverurétt minn og yndislegt lífið???
Hljóta að vera spékopparnir...

knús, Pé